16 Mei 08 - 10:08Reaktie

Stil hier he.

Laat ik u vertellen over wat ik vorige week vrijdag ineens meemaakte. In de mailbox vond ik een mailtje van kantoor met de vraag of ik een bepaalde mevrouw wilde terugbellen van advokatenkantoor X. Dit in verband met een stukje geplaatst op Een beetje.

Ik belde, maar niemand nam op. Het was rond het middaguur, dus waarschijnlijk zat iedereen aan de lunch.

Intussen was ik uiteraard aan het denken over welk stukje het had kunnen gaan. Om eerlijk te zijn werd ik een klein beetje nieuwsgierig en toch ook wat zenuwachtig. Ik kon me niet voorstellen dat ik iets had geschreven wat van de wet niet zou mogen. Maar ja, je weet maar nooit he.

Na een dik uur proberen kreeg ik eindelijk iemand van het kantoor te pakken. Nee, meester huppeldepup was aan het lunchen, probeert u het over een half uurtje nog maar eens.

Ik had een hele planning voor de middag staan die nu langzaam in het water dreigde te vallen. Maar goed, een half uur later hing ik weer aan de telefoon. Meester dinges was er nu wel. Met een enorme woordenbrij werd mij uitgelegd dat firma X een probleem had met een stukje door mij geschreven en geplaatst. Maar firma X deed mij geen belletje rinkelen. Absoluut niks. Ik legde uit dat ik firma X niet kende en vroeg de mevrouw om welk stukje het dan ging.

Het ging over een stukje van ruim 4 jaar geleden. Ik las het stukje door, maar kwam de naam van firma X niet tegen. Ik kwam helemaal niets tegen wat niet netjes, kwetsend of schadelijk zou kunnen zijn. Eindelijk werd het me duidelijk. Dik 2 jaar na verschijnen van het stukje had er een anoniem persoon gereageerd. Die had de naam van firma X geschreven. Een reaktie van 2 jaar gelden had voor alle ellende gezorgd.

Een geval van mierenfietserij vond ik het, maar goed. Degene die gereageerd heeft kende ik niet, had geen website of email achtergelaten en had eigenlijk weinig geschreven. Ik stelde direkt voor om de reaktie te verwijderen, iets wat ik ook direkt deed. Maar wel nadat ik had gezegd dat ik het een wat overdreven gedoe vond. Een mailtje had ook voor een oplossing van hun probleem kunnen zorgen. Om nou gelijk met gerechtelijke stappen te gaan dreigen gaat een beetje ver, vindt u niet?

En zo kabbelt mijn leven verder. Soms een rimpeloos oppervlak, soms met onstuimige golven. Ach, zo blijft de saaiheid ver bij ons vandaan.

- default - heel veel commentaar - § ¶

07 Mei 08 - 14:05Speeltuin

Ik groeide op in dit dorp. Ik speelde in de polder, vlakbij het kerkhof of in één van de speeltuinen.

Elke speeltuin had een schommel. Sommige wel twee.

Aan het einde van onze straat was een speeltuin met een hele grote wip en een zandbak. De speeltuin bij het verzorgingstehuis had een megagroot klimtoestel met een zwaaitouw, een touwladder en 2 schommels. De speeltuin vlakbij, gelegen in een vierkant tussen 4 straten in, had een zanbak, een schommel en een klimtoestel.

Het is mooi weer buiten. Ik wil vanmiddag even met de kindjes weg, maar bedenk me ineens dat ik geen leuke speeltuin meer weet te zijn. Ik weet er maar één en die heeft een klimding met glijbaan die eigenlijk alleen maar voor de oudste geschikt is en voor de andere twee levensgevaarlijk is. Bovendien ligt die naast water met eenden en de middelste heeft een eendenfobie. In het hele dorp is geen schommel meer vinden. Niet eentje! De mooie speeltuin bij het verzorgingstehuis is verdwenen. De speeltuin in het vierkant is vervangen door garageboxen . Wat er van het speeltuintje aan het einde van de straat is geworden, weet ik niet, maar de buurt schijnt er een stuk minder geworden te zijn.

Ik ga straks maar met de kindjes in de tuin. Daar hebben we 2 glijbanen en een berg tuinaarde. Spelen kunnen ze gelukkig nog wel in de tuin, want in een speeltuin was moeilijk geworden.

- default - heel veel commentaar - § ¶

05 Mei 08 - 14:01Afspraak

Een hol gevoel in de maag, kort lontje, vele blikken richting de klok. Manlief had deze morgen het geweldige nieuws dat de hele familie vanmiddag om 3 uur bij de tandarts wordt verwacht. Zenuwen zijn aanwezig. Bij mij, niet bij de kindjes. Die weten wel dat ze naar de tandarts moeten, maar dat is voor hen iemand die even naar de tandjes kijkt en verder niets. Heerlijk, dat geruste gevoel.

Sinds ik jaren geleden mijn kies brak en op de stoel van een sadist terecht kwam, ben ik dat gevoel heel erg kwijt geraakt. Er werd met een malletje een stukje kies gefabriceerd. Helaas brak dat ding binnen 2 weken en zat ik weer in die stoel. Weer werd mij enorm veel pijn gedaan. Ook nu was de oplossing van korte duur, maar mijn angst duurde een stuk langer.

Zo'n 4 jaar later zat ik in een tandartsstoel. Een andere man keek naar mijn volledig rotte kies en kon niet anders dan het onding verwijderen. Ik lag te schudden en beven in de stoel. Deze man heb ik een paar keer bezocht. Hij zit echter in een ander dorp. Voor het gemak gaan we vanmiddag voor het eerst naar de nieuwe tandarts.

Mijn moeder vertelde me dat deze man heel veel humor heeft. Mooi. Jammer dat ik dat absoluut niet heb als ik daar ben. Nee, met mij valt er bij een tandarts niet te lachen. De zenuwen gieren me nu al in de keel.

Was het maar vanavond.....

- default - heel veel commentaar - § ¶

02 Mei 08 - 08:08Uitje

Koninginnedag was niet zo zonnig. Wij besloten naar Plopsaland te gaan met de kindjes. Plopsaland indoor in Hasselt (België). Een eindje rijden, maar die bijna 2 uur reistijd zou het vast wel waard zijn.

We vertrokken om 9 uur in de morgen vol goede moed en bewolking in de lucht. Ik reed.

Al snel na vertrek begonnen de eerste druppels te vallen. Nog voor we de Expressweg (de snelweg die ons vanaf Maldegem een heel eind ons zou voeren) bereikten, vielen er wel erg veel druppels. Voor u die de Expressweg niet kennen zal ik een korte beschrijving geven van dit ongelooflijk stuk weg.

De Expressweg is een snelweg. Een snelweg met een wegdek van gatenkaas en diverse stoplichten. Nee, ik ben niet mis, het is een snelweg met meerdere stoplichten en een slecht wegdek. Putten, scheuren, hobbels en geen water afvoerend oppervlak. Deze snelweg is een 2-baansweg. Dat houdt dus in dat vrachtwagens inhalen een beetje eng is. In plaats van de metalen vangrail, staat er een laag muurtje van beton. Veel uitwijkmogelijkheden zijn er dus niet. Ziet u deze weg voor u? Voeg er de spray van vrachtwagens aan toe en u zit in een tunnel van mist, gemaakt van het opspattende water. Doodeng!

Maar goed, we zaten op de Expressweg op weg naar Plopsaland indoor in slecht weer. Het kon de pret niet drukken. Ik reed vrolijk door. Het weer werd zelfs beter. Maar met het minderen van de regen, werd de doorstroming van het verkeer ook minder. Op een gegeven moment stonden we stil. En we waren niet alleen! Oh nee.

Het stilstaan veranderde soms in zachtjes een meter of 2 vooruitgang om vervolgens weer uitgebreid van de omgeving te kunnen genieten. Een politiewagen met sirene en zwaailichten stoof over de vluchtstrook voorbij. Geruime tijd later zagen we hem weer. Hij stond als afzetting van de snelweg. We werden naar een afrit geleid die we eigelijk niet haden moeten hebben. Een ongeval had onze weg geblokkeerd.

Wij gingen dus via de afrit naar een andere, onbekende snelweg. Bijna direkt stonden we weer voor stoplichten. Dilemma! Gingen we links, rechts of rechtdoor? Tomtom zweeg en ik koos verkeerd.

Zo gingen we weer verder. Manlief niet al te vrolijk naast me, Christine vrolijk aankondigend dat we er bijna waren achter me. Ik reed en reed tot ik verplicht werd me weer in een file te voegen. Hoera, we zijn op weg naar een atractiepark en we hadden er al moeten zijn.

Maar ineens doken er borden op met de naam Hasselt erop. Ze werden zichtbaar op een moment dat ik eigenlijk niet meer had verwacht ze ooit nog te zien. We waren inmiddels op een weg aanbelandt die nog akeliger was om op te rijden dan de Expressweg. Meer gaten, minder doorstroming en meer stoplichten die zonder uitzondering allemaal op rood stonden. Het kon me allemaal niks meer schelen, we waren er bijna, dat kon niet anders. Tomtom zei tegen mij: Ga rechts en ik draaide in. Over 80 meter, vervolgde Tomtom terwijl ik net aan het indraaien was. Ook dat kon er nog wel bij.

We reden een extra 5 minuten, maar daar dook dan ineens een groot gebouw op met een reusachtige tekening van Samson. We waren er. Niet te geloven, we waren er echt! En dat slechts anderhalf uur later. Ik bedoel anderhalf uur later dan verwacht. Het was half 1.

Plassen! Dat wilde ik, Frank en Christine. Heel snel plassen, want de nood was hoog. Helaas, we moesten eerst een kaartje kopen, de parking betalen en door de ingang eer we op zoek konden naar een toilet. Dan ben je een atractiepark voor kleine kinderen, maar een wc voor de ingang kan er niet af. Oké. Kaartje kopen, Parking betaling, wachten op de meneer van de ingang en daar gingen we dan eindelijk plopsaland indoor binnen. Wc, waar ben je?

Plopsaland indoor is in het echt een stuk kleiner dan de website laat geloven. Zeker na die enorme tijd rijden was het een flinke tegenvaller. Het eten was er duur, overal was het wachten (en dat willen kindjes die net 3,5 uur in een auto hebben gezeten niet!) en van loslaten van kindjes kon echt geen sprake zijn.

Omdat we vroege file's verwachtten bij Antwerpen, moesten we op tijd weer weg. Ik had mijn portie op de heenweg al gehad. Het was aan manlief om de terugweg te rijden.

In plaats van regen, vertrokken we met prachtig weer. Zon zon zon en geen wolkje aan de lucht. Dat rijdt al een stuk rustiger en sneller. Maar al snl waren we bij de stoplichtenreeks. Rood. Terwijl manlief afremde, werden we opgeschrikt door een motoragent die met sirene en zwaailichten tussendoor kwam. Ah nee he, toch niet weer een ongeval?!

De motoragent zette het kruispunt af en weknte onze rij om door te rijden, door rood. Aanwijzingen van een agent moet je opvolgen en zo reden wij door rood. We waren net het kruispunt gepasseerd toene en tweede agent net als zijn collega voorbij kwam.

Ook de volgende stoplichten stonden op rood, maar ook nu stond er weer een motormuis het verkeerd te regelen. Wij moesten doorrijden.

De motoragenten doopte manlief al snel Alfons en Alfred. Alfons en Alfred loodsten ons door menig stoplicht. Tot wij moesten afslaan. Alfons en Alfred gingen helaas niet mee. Maar de meeste stoplichten hadden we al gehad. Op rood en toch mogen doorrijden. Wie zou er in ons rijtje hebben gereden?

Bij de ring van Antwerpen stonden we weer in de file. Maar toch duurde dit een stuk minder lang dan op de heenweg.

Plopsaland is leuk, maar dan wel die in de Panne en niet de indoor in Hasselt. Daar zien ze ons niet meer terug.

- default - geen commentaar - § ¶