27 November 08 - 15:04Week 2

De eerste oh-ja-dat-is-waar-momenten hebben we weer gehad. De dingen die we al eerder meemaakten met één van die grieten. Bijvoorbeeld als Rutger met 2 gebalde knuistjes naast zijn oren ligt te slapen. Oh ja, dat deed Christine ook altijd.

De kraamhulp is weg. Dit keer had we een jonge meid die geweldig bij ons gezin paste. Eentje die zo kon opgaan in het meubilair. Eentje die kundig was, maar zich niet opdrong. Eentje die niet overdreven aanwezig was, maar wel altijd in de buurt. Eentje die gweldig met de grote meiden overweg kon. Jammer hoor, dat ze weg is. Deze had best mogen blijven.

Ik kan nog veel meer tikken, maar er roept boven een jongentje om mij. Cu!

- default - heel veel commentaar - § ¶

25 November 08 - 11:59Geboren!

Wat een stilte hier he? Ja, dat had een reden! Want 3,5 week te vroeg besloot er een kindje dat het tijd was om geboren te worden.

Woensdag 19 november jl. hoorden we dat moeders uit het ziekenhuis mocht. Zo tegen het middaguur kreeg ik ineens door dat ik steeds harde buiken had. Overdag! En dat hoorde niet, want meestal gebeurde dat tussen 8 en 9 's avonds. Ik besloot de tijden op te schrijven.

Drie uur later nam ik contact op met Knokke om mijn lijstje te bespreken. Of ik wilde langs komen. Ja, dat wilde ik wel hoor.

Na een uurtje monitor mochten we naar de gyneacoloog. Tijdstip was kwart voor 7 in de avond. Om 21.25 uur was het geboren.

Dus, geboren op 19 november 2008 om 21.25 uur te Knokke: Rutger Quentin. Gewicht 3180 gram met een lengte van 49,5 cm.

- default - heel veel commentaar - § ¶

19 November 08 - 13:10Vervolg tatutatu

Onderweg naar Knokke (ophalen kindjes) kwam het verlossende telefoontje. Moeders mag vanmiddag naar huis.

Als ze nu dan eens wil leren om eerlijk antwoord te geven op de vraag "Hoe gaat het?", dan zijn wij daar erg blij mee. En mocht moeders dit bericht lezen, dan wil ik het speciaal voor haar even herhalen. ALS JE NU EENS WILT LEREN EERLIJK ANTWOORD TE GEVEN OP DE VRAAG HOE GAAT HET, DAN ZIJN WIJ DAAR ERG BLIJ MEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(Ben bang dat het bij haar dwarkerige karakter geen indruk maakt)

- default - een beetje commentaar - § ¶

18 November 08 - 19:35Tatutatu

Na een drukke ochtend wilde ik de middag goed beginnen met een rustperiode en een tukje. De planning was goed, maar er werd roet in het eten gegooid.

Pépé belde om kwart over twaalf. Of ik langs wilde komen, want mijn moeder was niet lekker geworden. Ik vroeg me af waarom ik moest komen als ze niet lekker was. Ik zag in gedachten een spugende moeder voor me. Dat was niet wat hij bedoelde. De huisarts was er en de ambulance was al onderweg.

Huisarts en ambulance, die twee woorden klonken wel erg alarmerend. Niet lekker of ambulance, daar zit qua gevoel toch een oceaantje tussen.

Maar goed, ik was snel onderweg naar de boerderij. Heel toevallig was er geen enkel kind thuis. Moeders lag op de bank. De ambulance stond voor de deur. De brancard werd uitgeladen. Veel praatjes had ze niet.

Een klein kwartiertje later zat ik in de auto met een tas met "verschoning" in de achtervolging van een ambulance. In alle gauwigheid had ik uit moeders kasten het hoogstnodige voor 2 dagen gegraaid. De ziekenwagen reed 4 auto's voor me. In stilte hoopte ik dat mijn voorgangers geen tutjes zouden zijn. En gelukkig reed iedereen lekker door. Geen trekkers of trage vrachtwagens. En dat op de weg naar Terneuzen, dat was een unicum!

Zo'n 5 minuten na binnenkomst van de ziekenwagen, zat ik op één van de stoeltjes naast de deur van de spoedeisende hulp. Een uur later zat ik er nog. Ik nam me voor dat de eerst volgende witte jas de mijne zou zijn. Daar kwam er eentje. Ik trok hem aan zijn jasje en vroeg hem voor mij te vragen naar hoe het met mevrouw van D. ging. De jonge meneer, met Belgische tongval, zou het vragen. Een minuut of 2 later zat ik naast het bed van mijn moeder in de spoedeisende hulp. Draadjes, toeters, bellen en een moeder die langzaam weer praatjes kreeg. Alleen rechtop zitten was nog niet zo'n succes...

Maar goed, het lijkt mee te vallen, maar ze is ter observatie op een kamertje op de IC gelegd. Morgen weten we waarschijnlijk meer.

- default - heel veel commentaar - § ¶

17 November 08 - 13:59Rara

Dit weekend waren de meiden beide dagen om half zes wakker. Ik weet niet wat u van die tijd vindt, maar ik vind het baggervroeg.

Vanmorgen stond het wekkertje om half zeven. Nu mag u drie keer raden wie er niet wakker wilden worden....

- default - heel veel commentaar - § ¶

13 November 08 - 19:18Stuit of niet

Eindelijk mochten we naar de gyneacoloog. Eindelijk zouden we weten of Tito met het kopje of met het kontje naar beneden ligt.

En (tromgeroffel) de baby ligt goed. Gelukkig geen stuitbevalling of verhoogde kans op keizersnee. Qua gewicht en lengte ligt het prima op schema. De aanstaande ouders waren weer gerustgesteld.

- default - heel veel commentaar - § ¶

12 November 08 - 08:1312 november

De eerste woorden van mijn echtgenoot deze morgen waren niet "Hoe laat is het?", maar "gefeliciteerd".

Knap hoor, om 10 voor half 7 herinneren dat je vrouw jarig is terwijl je absoluut geen ochtendmens bent.

- default - heel veel commentaar - § ¶

11 November 08 - 09:28Sneeuw

Delta (de kabelmaatschappij) gooit vandaag alle zenders door elkaar.

Vanmorgen, de meisjes zijn wakker en kruipen bij papa en mama in bed. De tv wordt aangezet. Sneeuwbeeld. Oh ja, schiet er door mijn hoofd, het is die zenderzoekdag.

De tv van boven ken ik wel. De tv beneden is een ander verhaal. Ik zie er tegenop om alle zenders weer netjes op rij te zetten. Maar goed, na het douchen en verzorgen van het ontbijt zet ik me met afstandbediening voor de tv om aan dat kl*tekarwei te beginnen. Na wat muggelen heb ik de tv door. Alle 36 zenders staan er een half uurtje later in. Hoera! Applaus voor mijzelf!

Ik slinger mijn laptopje aan en open Excel. Een aantal zenders staan nu net in een andere volgorde en een overzichtje is wel makkelijk. Bovendien moet de tv boven nog in dezelfde volgorde komen. Oh ja, de tv boven moet nog...... Strakjes hoor!

- default - heel veel commentaar - § ¶

10 November 08 - 09:44Verslag

Week 35 van de zwangerschap is aangebroken. Brandend maagzuur, snel moe, kortademigheid, rugpijn en bekkenpijn zijn aan de orde van de dag. Het 's nachts slapen is niet alleen wat moeilijker door het 's nachts naar de wc moeten, ook de kindjes helpen eventjes niet mee.

Annefleur slaapt al een paar dagen erg slecht door een vreemd virusje. Snottebellen, een dagje oorpijn en hoofdpijn maken het kind wat lastig. Eline wisselde haar zus vanacht af met het wakker worden. Ieder uur werd er een kind huilend wakker. En daar waggelde mama weer. De neiging om chagerijnig te worden sterk onderdrukkend, want gelukkig was er wel het besef dat de kindjes zich niet lekker voelen en er dus niets aan kunnen doen. Vrolijk zijn is weer het andere uiterste.

Omdat België op 11 november een feestadg kent, zijn de scholen dinsdag dicht. Vandaag, maandag, heeft men er een overbruggingsdag. Een leuke benaming voor nog een extra vrije dag. Er moesten dus geen kindjes vroeg hun bed uit. Helaas nam dat kinderlijke interne klokje de vrije dagen niet over. Met een por werd manlief uit bed gejast. Korte uitleg over ieder uur wakker worden en met liefde mocht mama nog even slapen. Helaas, dat lukte niet.

Straks worden de noodzakelijke boodschappen gehaald. Verder zie ik wel wat er nog gaat gebeuren. Misschien blijf ik wel heel de dag op de bank hangen. Af en toe een beetje weg dommelen, voor zover dat gaat met 3 kindjes in huis. Het voordeel van zieke kindjes is, dat ze zich ook niet zo fit voelen en zo tegen de middag willen liggen. Tenminste, daar hoopt deze hondsmoeie moeder toch op. Maar ach, het wordt vanzelf avond.

- default - heel veel commentaar - § ¶

04 November 08 - 19:12De eerste 2 dagen

Dag één van de meisjes op de Belgische school verliep prima.

Nadat Eline nog een klein half uurtje had gebruld, heeft ze het verzet opgegeven. En toen bleek school eigenlijk best leuk te zijn. Voor Christine was school één grote nieuwe uitdaging. Leuk en spannend.

Gedurende de dag zagen de meisjes elkaar 3 keer. Tijdens de speelkwartieren en tijdens het eten. Eline begroette haar zus met een knuffel. Iedere keer weer.

De tweede dag op de school was een succes. Het afgeven aan de poort (zo gaat dat daar, je geeft je kind af aan de poort) ging zonder tranen van Christine en Eline. Er was wel een meisje aan het brullen. Dat was Annefleur die ook naar school wilde en niet mee terug wilde met haar moeder. De andere twee gingen zonder morren na een kus en knuffel door de poort.

's Middags haalde ik de kindjes op. De verzameling kinderen in het wachthok zaten daar braaf te wachten tot hun naam werd opgeroepen. Zo ook mijn meisjes. De juf van Eline kwam nog eventjes naar me toe. Dat Eline tegen haar babbelde. Opmerkelijk, want Eline babbelt niet tegen iedereen (klein dwarkje). Ze had gewoon met alle kindjes meegedaan, geen enkel probleem meer. De juf die iedere morgen de kindjes op het schoolplein opvangt en in de gaten houdt, kwam even vertellen dat de zussen zo leuk met elkaar omgaan. Vaak knuffelen en goed voor elkaar zorgen.

Het enige nadeel van die school is het parkeren. De school ligt in een stille straat, verscholen in het midden van de stad. Met betaald parkeren in de buurt, maar de gratis plaatsen (kom, we zijn Hollanders!) moet ik nog ontdekken. Vanmiddag was ik bijna verdwaald. En daar wordt een mens niet vrolijk van. Ik vond de weg weer terug en stond vast in de beroemde Lippenslaan. Waar ik na enig zoeken in de buurt van de school een plekje vond voor mijn Suzi. Betaald, maar allang blij dat ik er kon staan.

Morgen ga ik weer op jacht naar een gratis plek.

- default - heel veel commentaar - § ¶

03 November 08 - 10:38De eerste dag

Eline en Christine zijn voor het eerst naar hun nieuwe school in Knokke.

Annefleur had er ook wel zin in en trok gelijk haar jas uit. Die wilde wel blijven. Christine liet alles gelaten over zich heen komen. Ze was een tikje verlegen, maar leek er wel zin in te hebben. Eline was een ander verhaal.

Eline wilde helemaal niet daar naar school. Eline wilde met papa mee naar huis. Ze klemde zich vast aan papa en begon te huilen. Na een tijdje nam de juf haar over en stopte ze met huilen. Ze begon toen te krijsen. Aan de andere kant van het gebouw was ze nog te horen. Nadat we het schoolplein waren overgestoken en over een ander schoolplein liepen, konden we Eline nog horen.

Natuurlijk trek je je dat aan, dat kind wat zich zo ongelukkig voelt, maar hoe langer je bij haar blijft, hoe moeilijker het voor beiden wordt. Over een paar dagen gaat dat vast beter.

Nu zijn Annefleur en ik thuis. De boodschappen zijn gedaan en het avondeten staat zo ver mogelijk klaar. Ik kijk naar de klok en hoop dat het snel tijd is om te vertrekken. De meiden ophalen van hun eerste schooldag. Om vijf voor vier zijn ze klaar. Een half uurtje daarvoor gaan het jongste zusje en ik met Suzi op pad. Over 5 uur dus.

Tik tik tik.

- default - een beetje commentaar - § ¶

02 November 08 - 08:18Harig en warm

De droger was klaar. Omdat ik geen wasmand had, zette ik het deurtje open. "Dat komt straks we", dacht ik.

Een paar uur later ging ik de wasmachine volgooien. Eerst die droger maar leeg.

Ik stak mijn hand in de droger om er een handvol was uit te halen. Ik voelde echter geen was, maar iets harigs en warms! Ik schrok me rot. Truzemuus, de kat, trouwens ook. Die lag diep in slaap toen ik haar greep. De rest van de avond vertrouwde ze me niet en was ze erg op haar hoede.

- default - een beetje commentaar - § ¶

01 November 08 - 08:411 november 2008

Gisteren, laat in de middag eindigde het leven van La Grande Dame Smoelie Woelie. Een prachtige Noorse boskat die 17 jaar geleden als 1-jarige bij mijn ouders werd gebracht. Een wat apart katje wat al luid spinnend ineens je met 2 poten kon grijpen omdat ze geen zin meer had in aanhalen. Een "showkatje" wat de grote schrik is geweest van menig muis, rat, konijn en fazant. Na 18 jaar was haar lichaam op. Ondanks de dikke langharige vacht werden botten zichtbaar en verdween de enorme spiermassa van het dier.
Dag Woel:

Vandaag is het 1 november. De dag waarop we 4 jaar geleden de sleutel van ons huis kregen, 3 jaar geleden Bastiaantje online kwam en 5 jaar geleden overleed Joris nadat het kind tevergeefs als een tijger tegen kanker vocht voor de 2de keer in zijn jonge leven.

- default - een beetje commentaar - § ¶