De stoel
31 05 05 - 12:31 Anderhalve maand geleden verliet ik de praktijk van de tandarts met de woorden: "Ik hoop je voorlopig niet te hoeven zien." Niet dat het zo'n nare man is, maar hij heeft zo'n naar beroep. Gelukkig is hij volledig op de hoogte van mijn angst voor de tandarts en begreep hij dus hoe ik het afscheid bedoelde.Vandaag zag ik hem weer. Vrijdag, laat in de middag, brak er een stuk kies af. Manlief belde voor mij, maar kreeg het antwoordapparaat. Ik probeerde de hele kies te vergeten en hoopte dat het hele geval vanzelf zou overgaan. Dom, ik weet het. Onrealistisch ook. Manlief sprak ik niet meer aan over de kies en de tandarts.
Natuurlijk gebeurde het wonder niet. De kies was kapot en bleef kapot. Dat het zeer zou gaan doen was slechts een kwestie van tijd. En dat wist manlief ook. Deze morgen had hij een kleine verrassing voor mij. Een trip naar de tandartsstoel. Onontkomelijk, maar het deed mijn humeur geen goed.
U begrijpt vast wel dat ik dit stukje met een scheef gezicht tik. De verdoving is nog niet uitgewerkt. Maar de kies is gerepareerd! En voorlopig hoop ik niet meer in die stoel te hoeven zitten!
heel veel commentaar