De tuinkabouter
29 09 05 - 10:06 De oude tuinkabouter schudde zijn hoofd. Nee, de wereld begreep hij niet altijd.Als tuinkabouter hoorde hij natuurlijk wel eens wat. De eigenaren van de tuin waar hij in stond, praatten wat af. Ook de buren waren altijd aan de babbel. En dan waren er nog de gesprekken die hij opving van passerende personen.
De verhalen die hij de laatste tijd hoorde, hadden hem aan het denken gezet. Een vader die zijn gezin uitmoordde voor een berg leugens en een vriendin. De tuinkabouter keek zorgelijk. En dan vanmorgen weer een verhaal over levensgevaarlijke TBS-ers die gezellig een dagje gingen zeilen. Hoe oneerlijk vond de kabouter dat tegenover het gezin wat in de tuin vlakbij woonde. Dat gezin had geen idee waar ze een vervangende wasmachine van moesten betalen en hadden besloten de vakantie er maar voor in te ruilen. Schone kleding was belangrijker dan vakantie. Had dat gezin maar het geld gehad wat men aan die criminelen had uitgegeven!
De tuinkabouter schudde wat gevallen bladeren uit zijn kruiwagen. Hij wilde de tijd wel begrijpen, maar het lukte hem niet.
Een bevriende merel had hem een verhaal verteld over mensen die bang waren voor hun toekomst. Iets over een nieuw zorgstelsel. Het had de tuinkabouter geleken dat ere iets werd afgebroken wat vroeger met zorg was opgebouwd.
De kat had ook eens een verhaal! De kabouter had bijna van schrik zijn kruiwagen laten vallen. Een jongen van 14 jaar, zo vertelde de kat, had een lerares met een mes bedreigd. De lerares had hem opgedragen iets op te ruimen en daar had die jongen geen zin in. Hij zou haar wel eens opwachten. Een jochie van 14! Zulke taal, zulke ideeën. Met weemoed dacht de tuinkabouter terug aan de tijd dat ouders hun kinderen discipline en respect bijbrachten. Gelukkig waren niet alle kinderen zo.
Nee, de tuinkabouter begreep veel niet meer. Hoe langer hij dacht over de verhalen die hij hoorde hoe meer hij blij was dat hij maar een doodnormale tuinkabouter was. Zijn grootste zorg was het ontwijken van vallende takken en flatsen. En natuurlijk dat hondje van nummer 93 met zijn altijd lopende kraantje. Maar dat was met een regenbui ook weer verholpen. De tuinkabouter zuchtte: Goddank ben ik geen mens.
heel veel commentaar