Dramastart
12 02 06 - 07:55 Die wedstrijd van gisteren liep een tikkie anders dan gepland.Het begon allemaal met een sleutel. Een sleutel die er niet was. Omdat die sleutel er niet was, bleef de deur dicht. En dat is geen fijn begin van de dag.
Om 8 uur hadden we de zaal gehuurd. Om 8 uur stonden wij voor die gesloten deur. Om 8.15 stonden we er nog en begon ik te bellen. Op zoek naar iemand met een sleutel. De gemeente is namelijk op zaterdag niet bereikbaar.
Om hal 9 kwam er eindelijk iemand de deur open doen. Wel een sleutel, maar geen idee hoe de lichten áán moesten en het alarm uít. Het kon me niet zoveel schelen. In het schemer kan ik ook toestellen opzetten.
terwijl wij in alle haast opbouwden, begonnen enkele kinderen in de zaal zich op te warmen. Die stuurde ik weer terug naar de kant. Eventjes wachten.
De wedstrijdleider keurde ons wedstrijdschema af. Grote paniek golfde zo langzaam in mij op. Het hele schema zou om gegooid worden. Leuke oplossing die mijn werk van jurybriefjes netjes op volgorde per baan en toestel steken volledig overbodig had gemaakt. Hopla, ruim 3 uur werk weg en een hoop zooi erbij.
In de zaal begonnen diezelfde kinderen van daarnet weer in de weg te lopen. Wederom stuurde ik hen naar de kant. De begeleidende moeder ging tegen mij open. Iets over koud en niet normaal. Ook goedemorgen. Heel kalm legde ik de vrouw uit dat er straks een algemene warming up zou komen en als de kindjes netjes aan de kant bleven het allemaal sneller zou gaan. De vrouw leek doof en bleef tekeer gaan tegen mij. Wat ik haar het liefste toegebeten had, bleef veilig binnen. In plaats daarvan bleef ik kalm en zei weer tegen de kindjes dat ze even nog moesten wachten. Het briesende begeleidende paard negeerde ik.
Van de organisatie was alleen ik aanwezig. Wat inhield dat vooral ik de lading kritiek, commentaar ed over mij heen kreeg. Nu wil ik nog wel eens explosief zijn... Maar ik bleef kalm. Ik verbaas mezelf er over. Zo kalm.
De toestellen stonden snel en eigenlijk liep de wedstrijd toen gewoon goed. Geen gekke dingen meer. Juryleden wisselden onderling de briefjes uit. De meisjes van de algemene hulp hielpen waar ze konden. De dames bij mij aan tafel waren een rots in de branding. Vooral zonder Dian had ik het waarschijnlijk een stuk moeilijker gevonden. Ook ben ik grote dank verschuldigd aan de paracetamolletjes van de drogisterij.
Behalve dat verschrikkelijke begin liep het goed.
Ik weet waar het fout ging, ik weet wat ik een volgende keer kan doen om dingen te voorkomen en te verbeteren. Alstublieft nooit meer een wedstrijd met zo'n begin als gisteren! Mij zal het niet meer overkomen.
heel veel commentaar