Mama's blues
25 10 06 - 15:29 Annefleur groeit als kool. Het is een prachtig kind, maar haar slapen gaat nog niet volgens ons klokje.Het gevolg van de gebroken nachten is een moeder die maar langzaam in haar ritme komt. Steeds als ik denk dat het beter gaat, gaat het weer een stukje minder. De 2 oudere zussen slapen nu niet iedere middag meer waardoor bijtanken qua slaap moeizaam verloopt. Inspanning moet gedoseerd worden. Zo was bijvoorbeeld het rondje markt van vanmorgen/middag een beetje aan de lange kant en voel ik me als een vaatdoekje wat al 3 dagen in een niet zo fris sopje ligt.
Morgen zijn de 2 oudste meiden bij hun oma. Hoera! De telefoonstekker trek ik eruit en de deurbel gaat van het geluid af. Al staat de koningin, de paus of Geert Wilders met kaalgeschoren kop voor de deur, het zal me een biet wezen. Ik trek me morgen even terug uit het leven en neem, met de jongste dochter, mijn intrek in de slaapkamer. De enige keren dat ik van die kamer af kom, is om wat te eten en wat te drinken te halen.
Aankomend weekend zou mijn zoon bij ons zijn gekomen, maar ook hij is afgebeld. Laat ik me maar eens niet zo stoer opstellen en gewoon eerlijk zijn tegenover mijzelf en de buitenwereld. Ik voel me bagger. Net zo wit als mijn gezicht is, zo laag is mijn energie-level.
Pas op de plaats. Diep ademhalen, braaf zo veel mogelijk rusten en dan kunnen we binnenkort weer gewoon verder. Volle kracht voluit in plaats van de kleine stapjes voorwaarst gevolgd door een flinke pas terug van nu.
heel veel commentaar