Afscheid
31 12 07 - 09:13 Toen wij hier 3 jaar geleden kwamen wonen, bleken we er een kat bij te hebben gekregen. De kelderkat, Swiebertje, was een bang poesje wat er raar uitzag. Plukkerige vieze vacht, broodmager.Beetje bij beetje werd Swiebertje minder bang. Tegenwoordig kon je haar zelfs in huis vinden, al sliep ze wel 's nachts in de kelder. Tijdens het vooermoment in de ochtend was mevrouw present op het balkon, samen met de andere katten. Mager bleef ze, maar haar vacht werd ontzettend mooi en lekker zacht.
Vanmorgen, geen Swiebertje. Ik riep nog, maar geen Swiebertje. Eigenlijk wist ik al wat ik nog niet kon weten. Ik ging naar de kelder en zag haar liggen. Uitgestrekt op een net wat vreemde manier. Ze ademde en reageerde zwak. Behalve een buik die op en neer ging bij het ademhalen, leek ze niets anders te kunnen bewegen. Ik legde een deken in een grote wasmand en heb haar daar voorzichtig ingelegd. Bang om haar pijn te doen.
Na even zoeken vond ik het nummer van de dierenarts. Ik kreeg haar aan d elijn en heb gezegd dat we een kelderkat hadden en dat ze op sterven na dood was. Dat ik dacht dat we even moesten langskomen. Daar was ze het geloof ik wel mee eens.
Manlief is met haar naar de dierenarts geweest. Ze voelde al stijf aan, haar buik voelde stijf aan en ze voelde zeker niet zo warm aan als dat katten horen te voelen, maar ze was wel reutelend aan het ademen. De doorbloeding was zeer slecht, vertelde de dierenarts. Een enkeltje dierenhemel was inderdaad het beste wat we voor Swiebertje konden doen.
We hadden geen idee wat de leeftijd van ons kelderkatje was. Ze bleek een dame op leeftijd te zijn. Een dame op zeer hoge leeftijd. In haar oogjes had ze staar, iets wat niet vaak voorkomt. Verder was er vast en zeker nog veel mis met haar, maar ze heeft haar rust verdiend.
Met prikkende tranen in mijn ogen neem ik afscheid van haar. Dag Swiebertje. Dag mijn Siepje.
heel veel commentaar