Om stil van te worden...
09 10 03 - 10:08 Stukjes uit het dagboek van Joris. Bent u net als mij emotioneel aangelegd, dan kunt u beter alsvast een zakdoek pakken.Mama slaapt in het McDonaldhuis en wordt om 00.30 uur wakker gebeld; het gaat niet goed met Joris. Hij is buiten bewustzijn geraakt, heeft uitval van functies aan de rechterkant van het lichaam, een verschrikkelijk hoge hartslag etc.
Dat er een probleem is vanuit de hersenen is wel de diagnose, maar wat, waarom en hoe zeker niet. Het woord convulsie valt; een beroerte, epileptische aanval, tia ........ we weten het niet.
De hoop krijgt een oplawaai en de vrees de wind mee. Toch stellen we de conclusies uit.
Joris gebruikt deze dagen vooral om uit te rusten. Hij is geestelijk weer goed bij de pinken. Het ongemak van de buikkrampen, het overgeven en het niet meer eten, gecombineerd met diverse onderzoeken (MRI scan, CT scan, oogonderzoek) en het plaatsen van een maagsonde via de neus ten spijt, merk je dat hij toch aan het bijkomen is van de nare convulsie.
Wat heel mooi is, is te merken dat je tegen de stroom narigheid in, zo af en toe vertederend en ontwapenend lief kan zijn naar je (stief)ouders. Met zo'n glimp van hoe je bent krijgen we allemaal weer veel kracht. Ook ben je iedere keer weer bereid mee te werken aan, de vaak niet prettige, medische handelingen, waarmee je ons ook steunt in het volhouden. Je bent, het is al gezegd, een held en een lieverd.
Als ik dit allemaal lees, dan vraag ik me af waar ik me soms druk over maak. Wat ziet dit jochie en iedereen om hem heen af. Heeft er iemand een toverstaf in de aanbieding?
heel veel commentaar