Indrukken
02 03 09 - 15:18 De mevrouw van wie wij ons huis kochten was overleden. Vandaag was haar uitvaart. Erg veel contact hadden we niet, maar met de geboorten en met Kerst ging er altijd een kaartje heen en weer. Aangezien we een uitnodiging kregen voor de uitvaart, zat ik vanmiddag in de kerk.Er is een pastoor die iedere dienst die ik hem heb horen leiden tot éénheidsworst maakt. Hij lijkt alles ongeïnteresseert af te raffelen. Ik gruwel van die man. Ik was dan ook bang dat het een erg lang uur zou worden. Omdat iedere overledene respect en eerbied verdient, zou het die ene priester verboden moeten worden een uitvaart te leiden. Gelukkig heeft de dienst van de mevrouw van ons huis een andere pastoor gekregen.
De man die de dienst leidde leek op zo'n hondje wat je vroeger wel eens op een hoedeplank in een auto zag staan. Hij kon zijn hoofd niet onder controle houden. Het schudde steeds in het rond. Toch werd het niet hinderlijk om te zien. Waarschijnlijk door de manier hoe hij de dienst begeleidde. Namelijk met rust en eerbied. Hij leek de uitvaart persoonlijk te maken. Zijn stem was aangenaam, zijn tempo zoals dat hoort bij een afscheid. Soms zong hij zachtjes mee met het koor en hoorde je door de boxen een zachte, zeer lage stem. De stem ging op in het koor, maar was toch als uniek geluid te horen. Heel mooi en heel bijzonder.
Nog onder de indruk van de dienst liep ik terug naar huis. Er stapten net 2 meisjes van een jaar of 13, 14 uit een winkel. Het ene meisje had net een paar grote zilverkleurige oorringen gekocht. Het zakje waar ze in zaten, liet ze op de grond vallen. Niet per ongeluk, maar alsof ze gewoon was om troep op straat te gooien. Het gooien van afval op straat hoort niet en paste al helemaal niet bij de stemming die ik door de waardige uitvaart had gekregen. Ik zakte door mijn knieën en raapte het zakje op. "Je mag dit best in een prullebakje gooien hoor. Kijk, daar staat er één", zei ik terwijl ik naar de afvalbak wees die een 4-tal meter verderop stond. Ik gaf het meisje het zakje terug. Ze keek me aan alsof ze water zag banden. Alsof ik van een andere planeet kwam. Hoe ik haar dat zomaar durfde te zeggen. Even leek ze me wat te willen toeschelden. Ik keek haar aan, zij zweeg.
Van waardig afscheid naar een ordinair pubertje binnen 5 minuten.
Ik heb dan toch liever dat gevoel wat ik had na de uitvaart.
een beetje commentaar