Wiesh woesh
10 03 09 - 12:31 Wiesj woesj, dat kende ik. Skriek skroech, dat kende ik niet. Waar ik het nu over heb? Ik heb het over ruitenwissers. Of eigenlijk over één ruitenwisser. Die aan de bestuurderskant aan de voorzijde van Suzi.Zondagavond, hondeweer, hoorde ik geen wiesh woesh, geen skriek skroech, maar een angestaanjagend sjkraak. Daar stond ik, ergens tussen Breskens en Schoondijke. Het was er aardedonker, op het licht van de voorbij razende auto's na. Het was er nat, heel erg nat. De regen kwam met bakken uit de lucht. Ik liet Suzi stoppen langs de kant van de weg. De ruitenwisser zat los. Zo los, dat ik hem binnen kon leggen. Ik had hem in mijn hand. Zoiets is niet best voor mijn humeur. Ik word daar niet vrolijk van.
Wat verderop lag het dorp Schoondijke. In Schoondijke staan lantaarnpalen en is er dus licht. Dat muggelt net wat makkelijker. Dus reed ik met een zicht van weinig naar het dorp en zocht straatverlichting op. Helaas kwam ik net zo ver als in het donker. Hier had ik geen kaas van gegeten. Gelukkig wonen er bekende in Schoondijke. De man pakte mijn wisser en klik, het kreng zat vast. Mooi. Bakje koffie? Ja, doe maar.
Toen ik buiten kwam was het droog. Geen regen. Ook mooi.
Maandag, geen bijzonderheden.
Dinsdag, in eerste instantie geen bijzonderheden. Nee, die eerste paar kilometer ging prima. Wiesj woesj, wiesj woesj. We zaten al een paar kilometer op de weg van Oostburg naar Draaibrug. Een weg waar je niet op of af kunt tussendoor. Uiteraard. Wiesj woesj, wiesj woesj, skriek skroech. Huh! Skriek skroech? Dat is niet goed. Ik zocht weer zo'n vakje op met een blauw met een wit, gebogen mannetje erop.
Het rubber van de ruitenwisser was verschuifbaar. Nooit geweten dat dat kon. Daardoor ging er geen rubber maar ijzer over mijn raam met een heel dun laagje rubber ertussen. Dan maakt de wisser dus een skriek skroech geluid. Ik probeer het rubber op zijn plaats te schuiven, maar voel al aan mijn water dat dit niet goed komt uit zichzelf. Terug dan maar via de ventweg.
Ik mocht komen van de garagemevrouw. Dan gingen ze proberen om mijn Suzi tussendoor te fixen.
De meneer van de garage reed mijn Suzi op de brug. Hij bekeek de ruitenwisser. Twee wenkbrauwen gingen even de lucht in. Ik hoorde iets van "volledig afgebroken" en "nieuwe". De man klikte het wissertje eraf, liep een magazijn binnen en kwam weer terug binnen een minuut. In zijn hand had hij een nieuwe wisser. Zo, zei hij. Klik, gedaan. Binnen 5 minuten was het skriek skroech geluid verleden tijd. Voor € 10,95 was mijn probleem verholpen en kon ik genieten van een streeploze vooruit waar de ruitenwissers wiesh woesh over dansten. Hoera!
Ik ben blij. Ik mocht de auto van manlief lenen, maar mijn eigen autootje rijdt toch echt een stuk beter!
geen commentaar