Dubbel
13 02 10 - 22:01 Stel je bent 21 jaar en gek op met een rotgang op een sleetje een ijsbaan af te gaan. Je bent er zelfs zo goed in dat je aan internationale wedstrijden mag mee doen. Je mag zelfs gaan schitteren op de moeder alle wedstrijden, de Olympische Spelen. Je hoopt op een nooit te vergeten moment, je hoopt op dat moment dat iedereen je naam zal kennen. Je hoopt op de hoogste plaats mogelijk. Stel je naam is Nodar Kumaritashvili.Hij had er vast niet op gerekend om zo naam te maken in de wereld. Om zo tegen een paal tot stilstand te komen. Zijn familie en vrienden zullen er nooit op gerekend hebben om zo getuige te zijn van zijn moment van faam. Om zo hun zoon, vriend, neef enz te verliezen.
Ik voel medelijden voor hen. Ik hoop dat Nodar niks van de klap heeft gemerkt, dat hij nooit heeft beseft dat het voor altijd over zou zijn.
De opening volgde een paar uur later. Zijn land, Georgië, kwam binnen met zwarte rouwbanden. En ik voelde weer medelijden. Ik voelde medelijden voor de overgebleven sporters. Zij werkten jaar na jaar toe naar de Spelen. Daar was dan eindelijk hun moment. Maar in plaats van alleen vrolijkheid en het vol kunnen genieten van hún moment, was daar de schaduw, de donkere wolk.
Natuurlijk verdient een ongeval met zo'n afloop dat respect. Natuurlijk verdiende die jongen dat respect. Toch kan ik me indenken dat je als sporter daar loopt met een vreemd gevoel. Een gevoel van al dan niet gedwongen rouw en een gevoel van blijheid van het aanwezig mogen zijn op zo'n prachtig sportevenement.
Ik hoop dat u, mijn lezer, mij begrijpt. Ik vind een leven dat beëindigd wordt op zo'n manier, op zo'n leeftijd absoluut een moment van respect waard. Zonder twijfel mogelijk. Maar tijdens het binnen komen van dat land had ik ze ook zo graag hun moment van blijheid, genieten en vrolijkheid gegund.
een beetje commentaar