De gemeentesoap
25 02 10 - 20:55 Voordat wij naar België gaan verhuizen, hebben we natuurlijk allemaal een geldig indentiteitsbewijs nodig. Die van mij verloopt in juli, maar als je in België woont, dan moet je naar Antwerpen voor een nieuw paspoort of iets dergelijks. Nu ligt Antwerpen een eindje ver weg. Het verstandigste is dus vóór de verhuizing een nieuwe halen.Om een indentiteitsbewijs voor de kinderen aan te vragen, moeten ze mee. Na schooltijd is de gemeente dicht, dus moest het woensdag gebeuren.
Met lood in mijn schoenen ging ik met 4 kleine kindjes naar de fotograaf. Pasfoto's van allemaal, dat kon natuurlijk niet goed gaan, zo dacht ik. Maar als dat zo was geweest, dan had ik de titel van mijn stukje niet goed gekozen. De kindjes gedroegen zich voorbeeldig. In no time waren de pasfoto's klaar. Op naar de gemeente!
De klok op de gemeentetoren gaf 4 uur in de middag aan. Normaal sluit het gemeentehuis dan, maar op woensdag mag je tot half 8 's avonds komen. Ik stap met mijn kroost de nieuwe hal binnen van het gemeentehuis. Ik zie een rechthoek van balies. Achter balie 1 en balie 2 zitten 2 dames. Ze doen hun uiterste best om mij niet te zien. De rest van de hal is leeg. Geen personeel, geen burgers. Ik stuur mijn kindjes naar het speelgoed in het midden van de wachtruimte. Met Rutger in de wagen blijf ik netjes op een korte afstand van de balies wachten. Dame 1 kijkt even op en duikt gauw weer achter haar schermpje weg. Ik wacht. Na een paar minuten kijtk ze weer op en hé, ze kan praten. Ze vraagt me of ik al een nummertje heb getrokken.
Ik herhaal even. Ik sta met mijn kindjes alleen in de hal. Alleen. En de dame achter balie 1 vraagt of ik een nummertje heb getrokken.
Ik kijk verbaasd rond. Nee, er is echt niemand anders in de wachtruimte annex hal. U heeft nog geen nummertje?, vraagt ze weer. Ik kijk blijkbaar erg verbaasd. Nee, ik heb geen nummertje. Maar dat had ik wel moeten hebben. Ze kan van mijn gezicht waarschijnlijk af lezen hoe ik denk over een nummertje trekken als er verder geen kip te bekennen is. Dat is om bij te houden hoeveel mensen er komen en waarvoor ze hier zijn, legt ze uit. Goh, ik dacht dat zoiets ook in het computergebruik af te lezen was. Domme ik. Daar heb je een apart systeem voor nodig natuurlijk.
Goed, ik sta, als enige, in die hal bij dat gekke ding in te toetsen waar ik voor kom. Ik krijg van het ding een nummertje. Nummer 149 heb ik. De dame achter balie 1 duwt blijkbaar op een knopje, want op een elektronisch bord verschijnt dat nummer 149 bij balie 1 mag komen. de dame vraagt aan mij:"Heb je nummer 149?" En weer kijk ik eventjes verbaasd in het rond. Nee, nog steeds niemand te bekennen. Dan mag ik eindelijk plaats nemen in een lelijke en oncomfortabel zittende stoel.
Ik vraag de prijs van een indentiteitskaart voor een kind. Nog net geen 9 euro per stuk. Ik begin in mijn tasje de pasfoto's te zoeken en deel mee dat ik er graag 4 wil en eentje voor mijzelf. Vol ongeloof en horror in haar stem vraagt zij van balie 1: "U wilt 5 indentiteitskaarten? Vijf?" Ja, ik dacht Nederlands te spreken en net gezegd te hebben dat ik er 4 voor de kindjes wilde en eentje voor mijzelf. Voor sommen tot 5 is ze geslaagd.
Ik heb inmiddels de pasfoto's gevonden en kijk op. De dame ziet er een beetje stresserig uit. Ze vraagt of ik wel gedacht heb aan de toestemmingsformulieren van de vader. Ja, dat heb ik. Ik pak het stapeltje papieren uit de bak onder de kinderwagen. De dame ziet nog iets meer stresserig eruit.
Mijn aanvraag komt als eerste. Ik moet een vingerafdruk laten nemen. Links gaat zonder problemen. Rechts is een ander verhaal. Op haar scherm komt een melding. De afdruk moet over.
Inmiddels zijn er een paar mensen in de hal gekomen. Ze nemen plaats op de ongemakkelijk uitziende bank. De kinderen spelen nog steeds erg braaf. Ook Rutger.
De dame achter de balie heeft het een beetje warm gekregen. Ze ziet de "verse" wachtenden. Ze vraagt aan dame achter balie 2 of deze kan helpen, want ja, ze moet toch zo gaan eten en 5 kaarten eerst maken. Dame 2 antwoordt dat ze nu eerst haar mail aan het beantwoorden is. Mail beantwoorden in plaats van mensen, die wachten, gaan helpen. Oké, het kan. Ja, je weet natuurlijk nooit of je mail niet wegloopt of zo.
Mijn aanvraag is klaar. Christine is aan de beurt. Maar oh jee, de scanner van de pasfoto's wil niet meewerken. De dame van balie ziet er niet zo rustig meer uit. Er komen nog meer mensen de hal binnen. Oh jee. En ze moet zo gaan eten. Ze vraagt weer om hulp bij haar collega. Ja, maar ik ben net mijn kas aan het tellen dus ik kan nu niet helpen, dat is haar antwoord.
De scanner weigert. De dame schiet nu helemaal in de stress. Ze mompelt iets over "hardware" en "foutmelding" en "moeten gaan eten" en "laat worden" en "zoveel kaarten". De collega komt nu eindelijk helpen. Ze neemt de papieren met de pasfoto's één voor één mee. Haar eerste papier is die van Rutger. Rutger, met geboortedatum 19-11-2008. Na het inscannen van de foto komt ze naar mij aan balie1. Dat Rutger even zijn handtekening moet zetten. Rutger is 15 maanden! Ik blijf kalm (eigenlijk zie ik het aan als een aflevering van een hele foute komedie) en probeer haar uit te leggen dat die handtekening echt niet gaat. Ze snapt het niet. Dan valt eindelijk ergens diep, heel diep, het kwartje. We, lees ik, spreken af dat de kinderen géén handtekening gaan zetten.
Om een erg lang verhaal kort te maken: De aanvragen zijn ingediend. Het kostte even wat moeite (en lunchetime), maar het is gelukt. De grote ongemakkelijk banken waren wel aardig gevuld met wachtenden. Het duurt even he, 5 kaarten aanvragen. Zeker als je niet snapt dat een kind van 1 jaar nog geen handtekening kan zetten.
Volgende week mag ik de kaarten ophalen. Ik denk dat ik zo net na vieren ga. Wie weet is het dan wel tijd voor deel 2 van de gemeentesoap.
heel veel commentaar