Even Apeldoorn bellen
15 08 11 - 08:15 Het was vanacht een uur of kwart na vier. Ik werd wakker van een vreemd slepend geluid en daarna een luide autoradio. De autoradio wekte ook mijn echtgenoot. Samen gingen we eens door de gordijnen piepen.Bijna voor onze deur stond een auto met de alarmlichten aan. Een bende jongeren stonden er buiten. De overbuurvrouwen stonden er ook. De auto had voor het vreemde geluid een ander uiterlijk gehad. Zowel aan de voorkant als aan de achterkant was hij ongelijk verkort. Zo'n twintig meter verderop lag er een wiel. Voor de auto lag de bumper in één geheel op de straat.
Een meisje zat op haar hurken voor een jongen die op een muurtje zat. Ze probeerde de jongen te kalmeren. Ik besloot even te gaan kijken of er hulp nodig was.
Rond de jongeren hing een alcoholdamp. Of de bestuurder ook had gedronke was niet te ruiken omdat hij omringd was door andere jongeren. Een overbuurvrouw reageerde dat dit een jaarlijks uitje was. Dat jongeren hier altijd een race hielden. Een meisje uit de groep van de jongeren keek verbaasd op. Hier was geen hulp nodig. Ik besloot dan ook terug naar mijn bed te gaan. Op weg naar naar het tuinhekje hoorde ik de jongen zich druk maken over zijn bumper. NIet over zijn auto, over zijn bumper. Dus de voorkant zat in elkaar, de achterkant zat in elkaar, één band was lek en eentje lag twintig meter verderop, maar hij maakte zich druk over een bumper die in één geheel van de auto was gekomen. Ik denk dat het de schrik was.
Een dik uur later waren er twee auto's weggesleept. Ook de auto van een schuin overbuurman was blijkbaar geraakt. Iedereen was terug hun huis in en ook de jongeren waren weg. Er was weer rust in de straat.
Mijn man zette op Facebook een foto van de sleepwagen toen deze voor onze deur stond. Hij schreef erbij: Even Apeldoorn bellen. Later begon ik daarover te denken. Van welke verzekeringsmaatschappij was die slogan ook alweer? Ah ja: van hen !
heel veel commentaar