Gestrikt
28 11 03 - 12:15 Vroeger was ik een fanatiek sporter. Paardrijden, ballet, turnen, ik kon me er uren mee vermaken.Met het verstrijken der jaren, verdween niet alleen wat jeugd, maar ook de zin en energie om me op sportief vlak uit te leven. Nu is de gedachte aan sport al voldoende om me uitgeteld op de bank te laten zakken.
Maar vanaf vandaag komt daar weer verandering in! Vanavond ga ik een uurtje "meisjes pesten".
Enkele jaren geleden deed ik dat al. Na een pauze van een paar jaar ga ik weer fanatiek me in de sport verdiepen. Ik ga weer turnles geven!
Mijn moeder besloot in 1987 haar eigen turnclub op te richten. Ze hielp bij een turnclub, maar het beleid stond haar niet zo aan. Op een middag stond moeders te strijken. Aan haar bewegingen te zien was ze wat nijdig. Opeens hoor ik eeen aantal woorden door de lucht vliegen die ik haar nog nooit had horen zeggen en die ook niet voor herhaling vatbaar zijn. Na de uitspraak "ik richt m'n eigen turnclub wel op!" , vertrok ze. Een paar uur later was ze terug en was dit dorp een turnclub rijker.
De turn is haar kindje. Dankzij een auto die niet op tijd remde, heeft ze nu een whiplash en moet ze noodgedwongen de verzorging van haar kindje aan anderen overlaten.
Na wat pogingen is het haar gelukt, ze heeft me weten te strikken om weer les te gaan geven.
Ik begin met een uurtje helpen. (En ik had al geen tijd!). Voorlopig hou ik het daarbij. Tenminste, dat is de bedoeling. Ik ken haar, moeders, die gaat me in nog een paar uur lokken. Voorlopig probeer ik m'n poot stijf te houden.
heel veel commentaar