Ik zou... mooi niet
12 02 04 - 11:33 Het is vreemd hoe een mens in bepaalde situaties reageert. Hoe vaak heb je al niet gezegd: Als dat met mij gebeurt, dan doe ik... . Maar als het dan gebeurt dan reageer je ineens heel anders.Stel iemand zit met zijn of haar tengels aan je. Natuurlijk zeg je er wat van. Waarschijnlijk deel je een tik uit. Maar je gaat zeker weg. Of niet?
Een vriendin van me, stevige tante met pit en zeker niet eentje om zonder handschoenen aan te pakken, vertelde mij:" Ik dacht altijd dat ik nooit geslagen zou worden door een vent. En als er een vent naar me zou uithalen, dan zal ik hem eens een tik op z'n neusje geven. Tot ik een vent tegenkwam die me dus wel sloeg en ik niet wist wat ik moest doen."
Zo gaat het vaker. Je weet zeker van jezelf dat niemand jou ongestrafd zal slaan of sexueel zal misbruiken. Echt 100% zeker ben je daarvan. Tot het gebeurt. En dan lijk je ineens iemand anders te zijn. Alles wat je je voorgenomen had lijkt onhaalbaar of je denkt er niet eens aan. Het meest grote ijskonijn verandert door 1 iets in een bibberende angsthaas.
Angst of misplaatste loyaliteit zorgen dat je geen aktie kan ondernemen. Al was het maar weggaan, je kan het niet. Je boekt al zo'n vooruitgang als je een vriend of vriendin in vertrouwen neemt. Hij of zij kunnen, behalve naar je luisteren, weinig voor je doen, want de enige die iets kan doen ben je zelf. Maar wat kost dat een moed!
Voor er mensen willen reageren die durven te beweren dat het allemaal wel meevalt: Ik ben ervaringsdeskundige in levende lijve. Ooit was er een vriendje met aardig losse handjes. Jaren daarvoor had ik al van top tot teen kennisgemaakt met manlijk persoon die mij behoorde te beschermen, maar juist degene te zijn waar ik tegen beschermd moest worden.
Vragen en ervaringen zijn welkom. Mailen mag ook. Het lijkt me onwaarschijnlijk, maar mocht er een eikel zijn die begrip wil vragen voor daders, u hoeft niet te reageren.
heel veel commentaar