Zondag
22 02 04 - 17:59 Oma verliest beetje bij beetje van de kanker.Leek het mij de vorige keer al onmogelijk dat ze kon vermageren, deze keer waren haar botten weer beter zichtbaar. Na een tijd wordt haar hoofd te zwaar om door haar gedragen te worden. Ze begint dingen te vergeten. Dingen die een korte tijd later wel weet, maar ineens gewoon kwijt is. Zo vergat ze dat ik een zoon van 8 jaar heb. Dat doet zeer. Bij mij, maar ook bij haar, op het moment dat ze beseft wat ze was vergeten.
Ookal is ze moe, ze blijft zitten en geeft geen kik. Ze heeft kanker. Ze weet dat ze kanker heeft. Voor haar is de kanker wel een ziekte, maar niet bij haar. Het is alsof ze het als een onderdeel van haarzelf ziet. Ze zegt ook:"Ik ben niet ziek". En dat meent ze.
Heeft ze pijn? Vast wel, maar geloof maar niet dat ze aan ons laat blijken wanneer dat ze pijn heeft.
We zijn weer geweest. Raar als ik erover nadenk. Weten dat iedere keer dat je gaat, het de laatste keer kan zijn. Zij weet het, ik weet het, maar we hebben het er niet over. Ik geloof ook niet dat ze het met mij wil hebben over dat het de laatste keer zou kunnen zijn. Dat zou voor haar niet bij haar passen.
Wat doet het me zeer! Waarom mag oma niet gaan slapen en in een mooie droom blijven? Ik begrijp het nog steeds niet.
heel veel commentaar