Oma
28 03 04 - 08:08 Je zou toch denken dat ik al langzaam aan het idee gewend ben dat mijn oma steeds zieker wordt. Niets is minder waar.Ook gisteren verbaasde ik me weer over haar gewichtsverlies. Haar handen leken doorzichtig. Ik weet niet hoe ik het anders kan omschrijven. Als je naar haar handen kijkt, dan zie je bot. De botten in haar handen lijken zo groot dat je geen vel meer verwacht. De aderen lijken als dikke draden op haar handen te liggen in plaats dat ze een geheel vormen.
Steeds moeilijker komt ze uit haar woorden. Steeds minder is er van haar terug te herkennen. Mijn oma lijkt soms verdwenen. Haar denken lijkt meer en meer op het denken van een ander. Dingen die haar altijd zouden interesseren, lijken haar nu steeds vaker niets te doen.
En dan ineens gooit ze er een opmerking uit en dan weet ik weer dat ze toch mijn oma is. Want de opmerking is er een zoals alleen mijn oma die kan maken.
heel veel commentaar